Co to jest Julian Tuwim

Co oznacza TUWIM JULIAN: pisarz, tłumacz. Współpracownik czasopisma "Pro arte et studio", później miesięcznika "Skamander" i"informacje Literackich" (od 1924) i pism satyrycznych, między innymi "Szpilek" (1936-39). Czołowy przedstawiciel ekipy poetyckiej Skamander, współzałożyciel kabaretu "Pikador" (1918), kierownik lit. kabaretów "Qui Pro Quo" (1919-32) i"Banda" (1932-34). Wczasie II wojny światowej wNowym Jorku współpracownik prasy emigracyjnej, wrócił do państwie w1946. Debiutował wierszem Prośba (1913) w"Kurierze Warszawskim". Inicjalna liryka T. zawierała akcenty buntu wobec literaturze Młodej Polski, pisarz sięgał nawet do wulgaryzmów, potocznym językiem łamał jej schemat elitarny. Odpowiednikiem są między innymi zbiory Czyhanie na Boga (1918), Sokrates tańczący (1920), Wierszy tom czwarty (1923). Z kolei wzbiorach Słowa we krwi (1926), Biblia cygańska (1933), Treść gorejąca (1936) pojawiają się refleksje filozoficzne i akcentowanie tradycji klasycznej iromantycznej. Jest także T. autorem utworów satyrycznych, między innymi Jarmark rymów (1934) iBal woperze (1936). Kwiaty polskie (1949), liryczno-epicki poemat dygresyjny napisany na obczyźnie, to istotna pozycja wdorobku twórczym autora. Obfita działalność przekładowa rozwijała się równolegle ztwórczością poetycką, czego odpowiednikiem są między innymi utwory Horacego, N. Gogola, A. Puszkina, J.A. Rimbauda i pisarzy amerykańskich. Zbiory osobliwości lit.-obyczajowych ukazały się wpozycjach: Czary iczarty polskie i Wypisy czarnoksięskie (1923), Polski leksykon pijacki iAntologia bachiczna (1935) i Cicer cum caule, a więc Groch zkapustą (1958-63). Był także T. autorem antologii Cztery wieki fraszki polskiej (1937), Polska nowela fantastyczna (1949) i szkiców zgromadzonych wraz zosobliwościami poetyckimi wtomie Pegaz dęba, a więc Panopticum poetyckie (1950). Wmistrzowskiej inowatorskiej artystycznej formie tworzył T. poezje dla dzieci, między innymi Lokomotywa, Słoń Trąbalski, Zosia Samosia (1938)