Co to jest Ortografia

Co oznacza ORTOGRAFIA: określa wsposób normatywny zasady iprzepisy poprawnej pisowni poszczególnych wyrazów, wyrażeń, zwrotów. Obowiązujące aktualnie zasady pol. ortografii oparte są na ustaleniach Komitetu Językoznawstwa PAN, realizuje je szkoła zgodnie zustaleniami Ministerstwa Nauki Narodowej. Obowiązują następujące słowniki: Leksykon ortograficzny iprawidła pisowni polskiej S. Jodłowskiego, W. Taszyckiego; Ortografia polska przyg. poprzez Z. Klemensiewicza iW. Poetka; Leksykon ortograficzny j. polskiego PWN pod. red. E. Polańskiego. O. whistorii kształtowała się już od średniowiecza (do XIII w.), we inicjalnym etapie zaistniała konieczność przystosowania alfabetu z łaciny do pol. grafii wtekstach kancelarii książęcych, anonimowych pisarzy ikopistów pracujących wskryptoriach klasztornych, na przykład konieczność odróżniania wpiśmie spółgłosek twardych imiękkich, samogłosek długich ikrótkich, stąd ta sama litera odpowiadała kilku różnym głoskom; samogłoski nosowe oznaczano połączeniem literowym en, em, an, am, stosowano także połączenia dwuliterowe itrzyliterowe, na przykład sch, zc, rz. Ten faza rozwoju o. zwanej złożoną wpraktyce spopularyzował w. XIV; pojawiły się między innymi dwuliterowe połączenia cz, dz, rz, podwojone aa, oo, ee na oznaczenie samogłosek długich; wXV w. zaczęto oznaczać miękkość spółgłosek dodając literę y albo i(pyasek, piasek). Pisownia o. stabilizowała się także pod wpływem Czech. Wydarzeniem podstawowym dla historii o. pol. był fakt opracowania iwydania (1440) pierwszego traktatu ortograficznego J.Parkoszowica - autor zmierzał wyraźnie do odróżnienia spółgłosek twardych imiękkich, samogłosek krótkich idługich, proponował kreślić znaki kanciaste iokrągłe dla odpowiednich spółgłosek. WXVI w. dzięki postępowi oficyn drukarskich wzrósł prestiż języka ojczystego ikrąg czytelników. Na szeroką skalę drukarze próbowali stabilizować mechanizm pisowni pol., na przykład znaki diakrytyczne
pojawiły się wtekstach Ł. Górnickiego iJ.Kochanowskiego, wprowadzono ład wstosowaniu konsekwentnie pisowni ogromnych imałych liter i przedrostków, dwuznaków, litery ze znakami diakrytycznymi ś, ź, ć, dź, ł, ż, litery ą, ę dla samogłosek nosowych, symbol iprzy oznaczaniu miękkości spółgłoski, upowszechniło się kreskowane ó, na przykład wdrukarni Łazarzowej