Co to jest Lingwistyczna Poezja

Co oznacza POEZJA LINGWISTYCZNA: kierunek we współcz. literaturze pol., zapoczątkowany około 1956, wyjątkowe zdarzenie w literaturze lat 60., reprezentowane poprzez M. Białoszewskiego (między innymi Obroty rzeczy, Rachunek zaściankowy, Mylne wzruszenia), T. Karpowicza (między innymi Znaki równania, W imię znaczenia), Z. Bieńkowskiego (Trzy poematy) i poprzez pisarzy, którzy dołączyli potem: E. Balcerzana (Morze, pergamin i ty, Podwójne interlinie) i W. Wirpszę (Don Juan, Komentarze do fotografii). Poeci lingwiści sedno twórczości widzieli w sprawdzaniu możliwości języka w jego różnych przejawach, eksperymentach jęz., dla których język był przedmiotem podejrzenia, a "podejrzliwość" metodą samoobrony przed jego niedoskonałością. Lingwiści negując systemowy charakter języka, czynili go jednak gł. tematem literaturze, podkreślali autotematyzm i niewydolność znaczeniową języka, nieufność wobec konwencji. Literatura stała się z powodu narzędziem demistyfikacji języka, podstawowe było przeświadczenie, że w słowie "jest wszystko, wszystko co oznacza cokolwiek" (Bieńkowski, Oda do słownika). Uprzywilejowanym narzędziem semantycznych zasobów języka stała się metafora jako wytwór wykolejonego frazeologizmu, najskuteczniej obrazująca nieograniczoność możliwości: "i tej iskrzącej znaczeniami strzelaniniesłów / nie widać końca" (Balcerzan, Porozumienie) podkreślająca nieskończoność związków pomiędzy słowami, siłę językowego automatyzmu zatrzymującego ruch myśli; rozległość obszarów peryferyjnych mowy, gdzie wyraz zatraca charakter znaku przechodząc w bełkot albo czyn foniczny. Eksperyment lingwistyczny wykazywał braki funkcji nazywania i komunikowania. Ponadto w praktyce lingwistów język jako medium komunikacji socjalnej był lub kompromitowany i parodiowany (Białoszewski), lub podejrzewany o deformację świata (Karpowicz, Wirpsza, Balcerzan), lub okazywał się środkiem łamiącym funkcje komunikatywne. Poeci lingwiści nigdy nie utworzyli artystycznego ugrupowania, z tradycji najbliższa im była Awangarda Krakowska; charakteryzuje ich poetycko przetworzony prymitywizm ludowy, wprowadzenie elementów z życia potocznego w region literaturze (w szczególności u M. Białoszewskiego i T. Karpowicza), nowy relacja literaturze do rzeczy, koncepcja rzeczy jako zabawy, system prowokowania wieloznaczności obejmujący wszystkie poziomy jęz. Czerpali pomysły z futuryzmu, nadrealizmu i ekspresjonizmu, dzięki którym odkrywali piękno języka w tym, co wewnętrznie sprzeczne i niemożliwe. Okres zaskoczenia osiągali posługując się metaforą, pointą, dowcipem, kalamburem, neosemantyzacją wyrazów, stosując wiersz wolny, emocyjny, elipsę, grę homonimem, atakując język kolokwialny utartymi konstrukcjami frazeologicznymi wyrazów. P.l. rozwijała się w opozycji do innych nurtów poetyckich, stając się dziedzictwem dla pisarzy "pokolenia 68"