Co to jest Polska Literatura Współczesna

Co oznacza WSPÓŁCZESNA LITERATURA POLSKA: lata wojny iokupacji (1939-45) tylko ograniczyły, ale nie zlikwidowały życia lit., poprzez cały ten czas ukazywało się 20 czasopism, między innymi "Sztuka iNaród", "Przełom", "Płomienie", "Droga", "Kultura Jutra". W1942 r. ukazały się poetyckie debiuty K.K. Baczyńskiego i T. Borowskiego, w1943 r. T. Gajcego i Z. Stroińskiego. Już od 1940 lit. centrum wychodźstwa Polaków stał się Paryż, gdzie wznowiono "informacje Literackie" jako "informacje Polskie", anastępnie Londyn. Ofiarami masowych aresztowań iwywózek na Kresach Wschodnich stali się między innymi G. Herling-
-Grudziński, J. Stryjkowski, A. Wat, A.Ważyk, T. Parnicki, W. Broniewski, B.Obertyńska. Próbą analiz obserwowanych iprzeżywanych zdarzeń były pisane dzienniki ipamiętniki. Literatura wojenna sięgała do romantycznej tradycji tyrtejskiej ( J. Lechoń, K. Wierzyński, K.I. Gałczyński, K.K. Baczyński), toposu żołnierza tułacza ( W. Broniewski), refleksji nad pol. tragedią ( Cz.Miłosz, J. Tuwim, A. Słonimski). Powstawały utwory prozatorskie wydawane już wczasie wojny ( A. Kamiński), albo tuż po jej zakończeniu ( Z. Nałkowska, J. Andrzejewski, Rudnicki, S.Dygat), upowszechniał się reportaż obrazujący walkę ( M. Wańkowicz, K. Pruszyński, A. Fiedler). Po wojnie (1945-56) wkraju powstawały pisma oróżnych orientacjach art. ipolit., na przykład "Odrodzenie", "Kuźnica", "Tygodnik Powszechny", za granicą powołano Związek Pisarzy Polskich na Obczyźnie (Londyn), od 1947 r. na początku wRzymie, apóźniej wParyżu ukazuje się redagowana poprzez J. Giedroycia "Kultura". Wlit. dominowała dziedzina walki imartyrologii (S. Szmaglewska, T. Borowski, Z. Nałkowska, A.Rudnicki), w okolicy pojawiły się tak zwany obrachunki inteligenckie ( K. Brandys, A. Sandauer, W. Mach, S. Dygat) iproblematyka współczesna (J. Andrzejewski). Szczeciński zjazd Związku Literatów Polskich (1949) proklamuje realizm socjalistyczny, lit. rozpoczyna powielać szablon, utwory oryginalne należą do rzadkości (na przykład Niobe K.I. Gałczyńskiego, Mazowsze W. Broniewskiego, Wiklina L.Staffa), pierwszą krytyczną ocenę tego systemu przedstawił Cz. Miłosz wZniewolonym umyśle (1951), potem między innymi A. Ważyk wPoemacie dla dorosłych (1955), M. Jastrun wGorącym popiele (1956), K. Brandys wMatce Królów (1957) iJ. Andrzejewski wCiemności kryją ziemię (1957). Przełom polit. 1956 r. wymienił na kilka lat życie kulturalne wkraju. Ruchowi dyskusyjnych Klubów Studentów iMłodej Inteligencji patronowało pismo "zwyczajnie", pojawiła się nowa formacja pisarska zgrupowana wokół pisma "Współczesność", od którego przejęła nazwę. Wpoezji zarysowało się zainteresowanie indywidualnymi problemami człowieka, objawiły się także postawy buntownicze ( M. Białoszewski, S. Grochowiak, Z. Herbert, J. Harasymowicz, E. Bryll, T. Karpowicz, A. Bursa, H. Poświatowska). Nowa dziedzina pojawiła się także wprozie ( M. Hłasko, M. Nowakowski, I. Iredyński), sięgnięto po obrazy deformujące świat spostrzegany ( S. Mrożek, W. Gombrowicz), pojawiła się lit. fantastycznonaukowa ( S. Lem). Równolegle zlit. wkraju rozwijał się nurt emigracyjny uzupełniając całość problematyki otematy zabronione, na przykład J. Czapski, G. Herling-Grudziński, B. Obertyńska, przywoływano także świat istniejący przed wojną, na przykład S. Vincenz, Cz. Miłosz