Co to jest Konrad Swinarski

Co oznacza SWINARSKI KONRAD: reżyser owszechstronnych zainteresowaniach, tworzył wteatrze dramatycznym, operowym, telewizyjnym iw filmie. Będąc równocześnie plastykiem iscenografem, wyróżniał się niekonwencjonalnym postrzeganiem światła iteatru. Poprzez dwa lata odbywał praktykę reżyserską u B. Brechta wBerliner Ensamble, co początkowo miało wpływ na jego twórczość. Zyskał międzynarodową sławę, reżyserując zsukcesami wNiemczech, Włoszech, Austrii, Turcji, Izraelu. Kiedy w1964 osiadł wKrakowie izwiązał się ze Starym Teatrem był już twórcą dojrzałym oskrystalizowanej wizji teatru. Znakomity inscenizator dramatów romantycznych, neoromantycznych i szekspirowskich, na przykład Nie-Boska komedia (1965), Fantazy (1967), Wszystko dobre, co się dobrze kończy (1971), Sen nocy letniej (1970), Dziady (1973), Wyzwolenie (1974). Teatr postrzegał jako zdarzenie wielowymiarowe, nie podlegające stereotypom, astyl jego inscenizacji był niekonwencjonalny. Rozszerzył przestrzeń teatralną do całego budynku (na przykład wDziadach). Do scenografii wprowadzał przedmioty werystyczne (żywe kury, gęsi, pies), na przykład na zasadzie kontrapunktu wscenach poetyckich; wykorzystywał przedmioty naturalne (woda, pierze). Był mistrzem nowego odczytywania iodkrywania kontekstów bohaterów dramatów, których ukazywał zarówno przez uwarunkowanie społ., polit., jak iwyposażając ich wcałą złożoność człowieczeństwa. Odkrywał wpostaci sprzeczności, przedstawiał człowieka prawdziwego, "z krwi ikości", targanego namiętnościami, znurtującymi go rozterkami, ajednocześnie ukazanego zgorzką ironią. Spektakle S. były przygotowywane zrozmachem, wzmiennych przestrzeniach scenicznych, zinaczej traktowanym światłem, ajednocześnie pozbawione sztucznej "teatralności". S. ciekawie pracował ze zbiorowością, która wjego realizacjach nigdy nie była tłumem, jednolitą masą, lecz zbiorowością indywidualnych, zaznaczających swą odrębność, postaci. Był także doskonałym pedagogiem, który wykształcił wybitny zespół aktorski wStarym Teatrze