Co to jest Brulionu Pokolenia Poezja

Co oznacza POEZJA POKOLENIA "BRULIONU": generacja pisarzy ur. po 1960 r., debiutujących w nowej sytuacji polit. (po 1989), rozczarowanych oficjalnym obiegiem poetyckim; ugrupowanie niezależnych indywidualistów: M. Świetlickiego, K. Koehlera, M. Barana, J. Podsiadły, M. Sendeckiego, A. Sosnowskiego (w prozie O. Tokarczuk, M. Tulli). Drukują wiersze w krakowskim piśmie młodych "bruLion", przełamując nowofalowy monopol. Łączy ich w pierwszej kolejności negacja pol. "fantazmatów romantycznych", a więc mitu lit. "uspołecznionej", na którym wyrosły pokolenia PRL i stanu wojennego. P.p.b. wyraża w pierwszej kolejności bunt wobec świata polityki; postawę anarchizującą, skandalizującą i antyestetyzującą tradycyjne decorum świata, jak na przykład literatura M. Świetlickiego, największej indywidualności pośród młodych pisarzy, który z upodobaniem kpi z oficjalności, urody świata, z perspektywy prywatnych, egoistycznych czasem motywacji, również łącząc poezję z rockiem, grając i śpiewając z zespołem "Świetliki". Pośród pisarzy p.b. interesujący także jest J. Podsiadło, publicysta radiowy, autor tomików poetyckich: Hej, W lunaparkach smutny, w lunaparkach śmieszny, Wierszy zgromadzonych, który z postawy anarchistycznej negacji proponuje w literaturze formułę duchowego rozwoju: minimalizację potrzeb, rezygnację z posiadania, niezgodę na plastikowy świat, krainę hipermarketów i telewizji, nieustającego szumu wokół konsumpcyjnego stylu życia, stawiając tezę, iż literatura ma mówić o odczuciu Bytu, poświadczać, że "jest", dokumentować nieustanny cud istnienia, podtrzymywać istnienie, bronić je przed niszczącym czasem, pustką codziennego losu człowieka. Literatura "pokolenia89", aczkolwiek nie zawsze przekonuje dojrzałego, wyrobionego czytelnika, uważnie śledzącego ewolucję tej młodej ekipy pisarzy, stała się istotnym zjawiskiem artystycznym