Co to jest Personalizm

Co oznacza PERSONALIZM: kierunek filoz., który fundamentalne znaczenie przypisuje osobie, ukształtowany pod koniec XIX w.; termin p. pojawił się wdziele franc. filozofa Ch. Renouviera Le Personnalisme (1903), wktórym autor pisał we wstępie: "Osoba jako świadomość iwolność jest podstawą wszelkiego ludzkiego poznania". P. oddziałał na grupę filozofów amer. ifranc., między innymi G. Marcela, który traktował osobę jako źródło refleksji, azarazem źródło stosunku międzyludzkich i stosunku do "absolutnego Ty", a więc do Boga. Najwybitniejszy artysta p. jako metody filozofowania był E. Mounier, który wParyżu założył miesięcznik "Esprit" (1932), stanowiący do dziś trybunę "personalizmu wspólnotowego"; p. oinspiracji tomistycznej wykreował J. Maritain, zainteresowany filozofią egzystencjalistyczną (między innymi J.P. Sartrea), mimo to nie godził się na jej identyfikację zp., równocześnie szukał pokrewieństwa zfenomenologią M. Schelera wNiemczech i poglądami filozofa żyd. M. Bubera. Upodstaw założeń filozofii personalistycznej jest "byt jej osobowy, awszystko to co wbycie nie jest osobowe, pochodzi od osoby jako sposób komunikacji pomiędzy osobami" - oto sedno filozofii personalisty wł. L. Stefaniniego; cała teologia chrześc. ma charakter p., zajmując się Bogiem osobowym ipowiązanym zNim człowiekiem jako osobą. P. XX w. jest filozofią świadomości iwolności osobowej człowieka. Zdaniem R. Guardiniego osoba to "stawanie się ukształtowane, ufundowane wżyciu wewnętrznym, duchowo określone". Świadectwem oddziaływania p. na katolicką teologię moralną są dokumenty Soboru Watykańskiego II, wktórego pracach uczestniczył papież Jan Paweł II