Co to jest Polski Język

Co oznacza JĘZYK POLSKI: ojczysty, naturalny jęz. wszystkich Polaków, wrozwoju historycznym czerpiący zzasobów słownictwa ijego form zdialektów, na przykład wielkopolskiego, małopolskiego w okolicy zapożyczeń, ludowych powiedzeń, sentencji, przysłów. Współcz. j.p. rozpada się na dwie odmiany: 1) jęz. ogólnopolski, upowszechniany poprzez dom, szkołę, administrację, literaturę, prasę, radio itelewizję jako środek porozumiewania się wszystkich członków narodu na wszystkie możliwe tematy; z racji na formę wypowiedzi występuje wformie mówionej ipisanej; wzależności od sytuacji komunikatywnej każda znich może mieć postać swobodną (potoczną, nieoficjalną), stosowaną na co dzień wsytuacjach nieoficjalnych, lub staranną (standardową, oficjalną), jest metodą języka ludzi wykształconych, ujednoliconą pod względem wymowy, leksyki, składni, stylistyki, stosowaną wsytuacjach oficjalnych, na przykład wprzemówieniach, wradiu, wykładach szkolnych iuniwersyteckich. Staranna postać pisana (literacka) jest metodą wyspecjalizowaną, wykorzystywaną do przekazywania informacji na różne tematy oróżnych funkcjach, wdwu fundamentalnych stylach: funkcjonalnym, na przykład dziennikarski, naukowy iartystyczny, charakteryzuje się bogactwem środków składniowych, synonimiką imetaforyką; 2) dialekty terytorialne przeciwstawiające się jęz. ogólnopolskiemu dzięki właściwościom fonet., leks., czasem gramat. iskładn.; rozróżnia się dwa typy: gwara wiejska (na przykład podhalańska, żywiecka, kielecka) igwara miejska (jako mowa niewykształconej ludności miejskiej, przeważnie zperyferyjnych części miast)