Definicja Gór Motyw

Co to jest Motyw gór: Motyw gór:
Poezja:
Mitologia
Biblia
Kandyd - Wolter
Na Skalnym Podhalu - Kazimierz Przerwa - Tetmajer
Przydatne cytaty:
Wolność jest jak powietrze na szczycie góry. I jedno, i drugie - nie do zniesienia dla słabych. - Ryūnosuke Akutagawa
Bez wiary potykamy się o źdźbło słomy, z wiarą przenosimy góry. - Søren Kierkegaard
Opracowanie motywu gór:
Tajemnicze, niedostępne góry od pradziejów fascynowały ludzi, wyobrażano sobie, iż są one siedzibami bogów, lokowano w nich miejsca kultu. Ogromny przyrost zainteresowania górami w poezji nastąpił w momencie romantyzmu, tak ogromni pisarze jak Byron, Hugo, Shelley, Lamartine tworzyli wręcz kult Alp (za nimi poszedł Słowacki, Mickiewicz), również w XIX wieku nasi twórcy odkryli Tatry. Wysokim górom przypisano różnoraką symbolikę (widziano w nich na przykład ruiny, katedry), dokonywano ich monumentalizacji, potem traktowano jako miejsce szczególnie ostrej walki o byt. Adam Asnyk w jednym z listów do ojca napisał: "Góry i morze to jedyne uniwersalne lek na wszystkie ludzkie choroby, tam oddychając świeżym, wonnym powietrzem, pojąc się widokiem wiecznie żywej a wzniosłej natury, można zapomnieć o cierpieniach i troskach".
Mitologia
Siedzibą greckich bogów był Olimp, pasmo górskie na północno-wschodnim wybrzeżu Grecji, rozciągające się pomiędzy Macedonią i Tesalią, którego najwyższy szczyt także nazywa się Olimp. Tę górę wybrali sobie bogowie, tam zamieszkali w pałacach zbudowanych poprzez Hefajstosa. Na Olimpie bawili się, ucztowali, żyli beztrosko, lecz i regularnie kłócili się, nawet walczyli pomiędzy sobą. Przed wzrokiem śmiertelnych chroniła ich zasłona gęstych mgieł.
Biblia
Góry stanowią dominujący akcent krajobrazu biblijnego, są w Piśmie Świętym przywoływane bardzo regularnie. W górach Izraelici szukali schronienia, osiedlali się, zakładali wojskowe obozy, toczyli bitwy, nawet zakładali cmentarze i - oczywiście - składali Bogu ofiary. Nierozerwalnie powiązane z Bogiem są dwie góry: Synaj i Syjon. Na Synaju zostało zawarte przymierze pomiędzy Bogiem i Izraelem, tam Mojżesz rozmawiał ze Stwórcą. Syjon pozostawał jednym z miejsc pobytu Boga. Jednakże w Nowym Testamencie Jezus podkreśla, iż miejsce oddawania czci Bogu nie jest ograniczone do żadnej góry, to sam jakby podtrzymuje tradycję: wygłasza istotne Kazanie na Górze, jest kuszony na wysokim szczycie, wchodzi na górę, aby się modlić. Miejsce wniebowstąpienia Jezusa to najprawdopodobniej Góra Oliwna, wznosząca się nad Jerozolimą.
Kandyd - Wolter
W trakcie ogromnej ucieczki Kandyda, płynąc w dół rzeki, bohaterzy docierają do Eldorado, legendarnej górskiej krainy szczęścia i niebywałych bogactw, gdzie zostali przyjęci bardzo gościnnie. Jednak Kandyd, tęskniący za ukochaną, nie chce zostać w Eldorado. Miejscowi uczeni na specjalnie przygotowanej machinie przeprawiają go poprzez góry, gdyż odmiennie nie można wydostać się z tego miejsca, chronionego niedostępnymi szczytami przed całym złem świata, najeźdźcami, rabusiami.
Kordian - J. Słowacki
Zasadniczo istotna przemiana duchowa tytułowego bohatera dokonuje się w Alpach, na Mont Blanc. Kordian zbliża się do Boga stając na najwyższym szczycie Europy. Wyzwala się z marazmu, duchowej niemocy. Postanawia działać, uświadamia sobie wyraziście cel przedtem jałowego życia - będzie walczył o wolność ojczyzny: "Duch rycerza powstał z lodów... / Winkeiried dzidy wrogów zebrał i w pierś wfożyt, /Ludy! Winkeiried ożyf! l Polska Winkeiriedem narodów!" Ogarniętego euforią, poczuciem wewnętrznej siły Kordiana chmura niezwłocznie przenosi do Polski. W dramacie góry stanowią scenerię rozważań o charakterze patriotycznym i politycznym, ma miejsce symboliczne widzenie przestrzeni oczami duszy. Wymiar symboliczny ma także opozycja góra-dół, czy dobro-zło. Góry w Kordianie to zarazem dramaturgiczny komponent dzieła.
Na Skalnym Podhalu - Kazimierz Przerwa - Tetmajer
Opowieści zgromadzone w tym tomie są wyrazem fascynacji góralszczyzną, a owa proza stanowi kompilację autentycznych opowieści ludowych z swoją twórczością Tetmajera (to przecież on napisał piosenkę: "Hej, idem w las, piórko mi się migoce", którą górale uważają za produkt swego ludowego piśmiennictwa). Dużo tu ludowego autentyku, lecz i stylizacji, postaci ukształtowanych odpowiednio z obowiązującymi w Młodej Polsce tendencjami. Jak napisał sam autor: "Co do pieśni, są one ludowe, oryginalne i moje swoje, celowo utworzone na wzór ludowych i kombinowane jedne z drugimi. Odróżnić je byłoby za sporo roboty". Sam język tego utworu jest literacką stylizacją, nie fonetyczną transkrypcją gwary. Poszczególne opowiadania przynoszą różne nastroje, podejmują najróżniejsze tematy powiązane z życiem ich bohaterów. Bywają liryczne i komiczne, pełne grozy, bywają utworami moralistycznymi i rubasznymi anegdotami