Definicja Pisz, Roś, Jezioro Roś

Gdzie jest PISZ, ROŚ, JEZIORO ROŚ Nad jeziorem Roś i rzeką Pisą leży zaciszny Pisz. Jego nazwa wywodzi się od pisa, oznaczającego w języku plemion pruskich „bagno". Tym słowem nazwano rzekę, a również przycupniętą nad jej brzegami osadę. Najeżdżający okolice Krzyżacy w połowie XIV wieku wznieśli tu strażnicę, zrównaną z ziemią już w 1366 roku poprzez Litwinów. Samo miasto powstało sto lat potem i nazwano je Johannisburg, jednakże miejscowa ludność mówiła po swojemu - Jańsbork albo Hańsbork. Nazwy te obowiązywały do 1946 roku.Współcześnie ubogie w zabytki miasteczko nie przykuwa uwagi turystów, pozostając ośrodkiem o prowincjonalnej atmosferze. Kto tu jednak trafi, nie będzie zawiedziony. To dobre miejsce do wyruszenia w wędrówkę po Puszczy Piskiej lub do popływania kajakiem. W szczególności, Iż na tutejszym jeziorze Roś jest ok. 10-kilometrowe przejście na „mazurskie morze". Szlak zaczyna się w północnej części jeziora, wiodąc w kierunku jeziora Kocioł, w pobliżu malowniczej wsi Kociołek Szlachecki, i Białoławki. Akweny te połączone są ze sobą rzekami: Wilkus, Białoławka i Wyszka, która uchodzi już bezpośrednio do Śniardw.Mieczysław Orłowicz - nestor polskiej turystykiGospody wiejskie, które z reguły znajdują się w chrześcijańskim ręku, korzystnie wyróżniają się od brudnych karczem dawnych zaborów rosyjskiego i austriackiego: wszędzie można przyzwoicie zjeść i przenocować, a we wsiach, które mają większy ruch turystyczny, istnieją hotele i restauracje. W hotelach gości innych zaborów razi nakrywanie pierzynami zamiast kołder - taki obraz turystyki Warmii i Mazur zaprezentował dr Mieczysław Orłowicz (1881-1959) w swym Ilustrowanym Przewodniku po Mazurach Pruskich i Warmji z 1923 roku. Od publikacji przewodnika minęło powyżej 80 lat, lecz dla znawców regionu to nadal mała encyklopedia, pozwalającą odbyć sentymentalną wędrówkę po przedwojennej północno-wschodniej Polsce.Kim był ten charyzmatyczny mężczyzna? Nestorem polskiej turystyki, bo jako pierwszy w historii zawodowo zajmował się tą dziedziną, pełniąc przy okazji funkcje urzędnicze: w latach 1919-1932 kierował Referatem Turystyki w Ministerstwie Robót Publicznych w Warszawie, a w latach 1932-1939 i 1945-1952 Referatem w Wydziale Turystyki Ministerstwa Komunikacji. Był także autorem powyżej stu przewodników i informatorów o Europie.Urodził się w Komarnie koło Lwowa, zmarł w Warszawie i tam, w Alei Zasłużonych na Powązkach został pochowany. Studiował prawo na Uniwersytecie Lwowskim, uczęszczając także na zajęcia z historii sztuki i geografii we Lwowie i Krakowie. Swą pasję realizować rozpoczął w 1904 roku, po otrzymaniu zezwolenia na organizowanie tatrzańskich wycieczek. W 1906 roku założył lwowski Akademicki Klub Turystyczny, drugą polską organizację turystyczną po Towarzystwie Tatrzańskim, potem zaś wyznaczył Kluczowy Szlak Beskidzki. Jego imieniem uhonorowano między innymi konkurs dla dziennikarzy na idealne materiały prasowe, radiowe i telewizyjne promujące polską turystykę i Kluczowy (czerwony) Szlak Sudecki od Świeradowa-Zdroju do Paczkowa