Definicja Raj Jaskinia

Gdzie jest JASKINIA RAJ Jaskinię Raj, położoną nieopodal drogi Kielce – Chęciny, odkryto przynajmniej podwójnie. Pierwszy raz dokonali tego neandertalczycy 50–60 tys. lat temu; jaskinia była dla nich domem. Drugie, przypadkowe odkrycie wejścia do jaskini miało miejsce w 1963 roku za sprawą mieszkańców pobliskiej wsi o nazwie Dobrzączka. Jako pierwsi być może od wielu tys. lat weszli do jaskini uczniowie krakowskiego Technikum Geologicznego i ich nauczycielka we wrześniu 1964 roku. To, co zobaczyli, tak ich urzekło, Iż nadali jaskini nazwę „Raj”.Jaskinia została wyrzeźbiona poprzez wodę w wapiennych skałach stworzonych przed powyżej 300 milionami lat, w dewonie – gdy dzisiejsze Góry Świętokrzyskie były dnem morza. Sama jaskinia nie jest aż tak stara – mechanizm jej powstawania zaczął się „raptem” w ostatnich kilkunastu­‑kilkudziesięciu milionach lat i przebiegał przez tak zwany zjawiska krasowe. W zmiennych uwarunkowaniach atmosferycznych, pod działaniem wody zawierającej dwutlenek węgla miało miejsce stopniowe wymywanie skał węglanowych, a W dalszym ciągu poszerzanie stworzonych szczelin i spękań. W ten sposób wewnątrz skał kształtował się etapowo labirynt korytarzy i komór, kilkakrotnie rozgałęziony, do którego z powierzchni terenu prowadził jedyny szczelinowaty otwór. Łączna długość jaskini wynosi prawie 240 m. Już samo ukształtowanie jaskini – od „komnat” wysokich na 8 m, po korytarze, poprzez które trudno się przecisnąć – mogłoby oczarować każdego odkrywcę. Jednak o pięknie jaskini decydują naciekowe formy skalne w postaci stalaktytów (jak na fotografii), kolumn o Nadzwyczajnie różnorodnych kształtach, i „pereł jaskiniowych”. Obrazu dopełniają odciski koralowców w ścianach jaskini, głazy oderwane od stropu i jeziorka okresowo wypełniające się wodą. Sposób powstawania nacieków przypomina powstawanie lodu z topniejącego śniegu. Na powierzchni skał z wody z czasem wytrąca się węglan wapnia; ma on postać kalcytu, znacząco trwalszego od skał, z których uprzednio został wymyty. Stalaktyty, takie jak widoczne na zdjęciu, „rosną” w podobny sposób jak sople lodu. O różnorodności form skalnych tu występujących świadczą nazwy niektórych z nich: „Komora Złomisk”, „Sala Kolumnowa”, „Sala Stalaktytowa”, „Sala Wysoka”, „Harfa”, „Pagoda”, „Sfinks”, „Kilimandżaro”, „Słoń”, „Paszcza Hipopotama”, „Miotła”.Nowożytna historia jaskini Raj świadczy o tym, Iż można pogodzić ochronę skarbów przyrody z udostępnieniem ich ogółowi społeczeństwa. Gdy w 1968 roku jaskinię wspólnie z przyległym terenem objęto ochroną jako rezerwat przyrody, trwały tu już intensywne badania naukowe, a równolegle również prace nad udostępnieniem jej turystom. Jaskinię przystosowano w taki sposób, aby mogły ją zwiedzać tysiące ludzi bez zaburzenia naturalnych mechanizmów, które ją ukształtowały i nadal kształtują.Plonem badań naukowych było między innymi odkrycie w namuliskach jaskiniowych jeziorek licznych szczątków zwierząt, jest to niedźwiedź jaskiniowy, mamut, hiena jaskiniowa, nosorożec włochaty, piżmowół i renifer. Zwierzęta te zamieszkiwały jaskinię i jej okolice w epoce lodowcowej, część z nich z pewnością jednocześnie z człowiekiem neandertalskim. O atrakcyjności jaskini jako miejsca zamieszkania decydowało to, Iż w jej wnętrzu temp. nie spadała poniżej zera. Poprzez przewarzająca część roku wynosi ona ok. 9°C.Poczynając od 1972 roku, co roku jaskinię odwiedza powyżej 100 tys. turystów, którzy korzystają z takich udogodnień, jak światło elektryczne, chodniki wydrążone w skale i mostki. Mogą również podziwiać u wejścia do jaskini liczne eksponaty – pośród nich towary kultury materialnej „domowników” sprzed 50 tys. lat. Należeli oni do tak zwany kultury mustierskiej, ekipy szarenckiej. Być może było to stanowisko wysunięte najdalej na północ – podobne odkryto na terenie Węgier i byłej Jugosławii