Czy przydatne?

Definicja Samotności Motyw

Co to jest Motyw samotności:
Poezja:
Biblia
Mitologia
Antygona, Władca Edyp - Sofokles
Legenda o świętym Aleksym
Dzieje Tristana i Izoldy
Boska komedia - Dante Aligheri
Hamlet, Makbet, Władca Lear - W. Szekspir
Władca Olch, Cierpienia młodego Wertera, Faust - J.W. Goethe
Giaur - G.G. Byron
Romantyczność - Konrad Wallenrod
Sonety krymskie, Dziady - A. Mickiewicz
Kordian, Hymn Smutno mi Boże - J. Słowacki
Nie-boska komedia - Z. Krasiński
Coś ty Atenom zrobił, Sokratesie - C.K. Norwid
Antek, Michałko, Lalka - B. Prus
Latarnik, Za chlebem - H. Sienkiewicz
Tata Goriot - H. Balzac
Statek pijany - A. Rimbaud
Zbrodnia i kara - F. Dostojewski
Nad Niemnem - E. Orzeszkowa
Na Anioł Pański - K. Przerwa-Tetmajer
Dies irae - J.Kasprowicz
Lord Jim - J. Conrad
Chłopi - W.S. Reymont
Ludzie bezdomni, Przedwiośnie, Siłaczka, Lekarz Piotr - S. Żeromski
Lord Jim - J. Conrad
Mistrz i Małgorzata - M. Bułhakow
Mechanizm - F. Kafka
Granica - Z. Nałkowska
Ludzi, którzy szli - T. Borowski
Mała apokalipsa, Bohiń - T. Konwicki
Ósmy dzień tygodnia - T. Hłaski
Nieznośna lekkość bytu - M. Kundera
Buszujący w zbożu - J.D. Salinger
Cudzoziemka - M. Kuncewiczowa
Rok 1984 - G. Orwell
Kartoteka - T. Różewicz
Opracowanie motywu samotności:
Regularnie uważane jest, iż samotność jest znakiem naszych czasów, przełomu dwudziestego i dwudziestego pierwszego wieku. W czasie gdy temu zagadnieniu poezja poświęca sporo uwagi co najmniej od pierwszej połowy dziewiętnastego wieku, ten motyw powraca w romantyzmie, pozytywizmie, modernizmie i późniejszych epokach. Bywa samotnością z wolnego wyboru, i samotnością w konsekwencji odrzucenia poprzez otoczenie, rodzinę albo głęboko ujmowaną samotnością w ekipie, czasami wręcz niezauważalną przy pobieżnym oglądzie danego człowieka. Poezja analizuje zjawiska samotności w ogromnym mieście, środowisku, miejscu pracy, ekipie zawodowej, nawet pośród osób z pozoru najbliższych. Istnieją także ludzkie doświadczenia z samej swej natury predysponowane do przeżywania w samotności: choćby ból, cierpienie, obrachunki ze światem i dotychczasowym życiem, wreszcie również zgon.
Cierpienia młodego Wertera - Johann Wolfgang Goethe
Tytułowy bohater zajmował się w pierwszej kolejności analizą stanów własnej duszy, zamykał w sobie, izolował od otoczenia (utrzymywał tylko pozory grzecznego kontaktu z innymi ludźmi), w centrum świata stawiał wyłącznie siebie i własne problemy. Aspirował do kręgu towarzyskiego nielicznej arystokracji mieszkającej w niewielkim niemieckim miasteczku, lecz na skutek mieszczańskiego pochodzenia nie dopuszczano go do wyższego towarzystwa. Czuł się odrzucony, samotny. Szczegółowo obserwował mechanizm owego zamykania się, dokonywał systematycznych autoanaliz psychiki. Gdy otworzył swe serce przed Lotta i Albertem, było już zbyt późno. Ostatecznie popełnił samobójstwo.
Giaur - George Gordon Byron
Tytułowy bohater był samotny choćby tylko przez to, iż pozostawał jedynym chrześcijaninem żyjącym pośród muzułmanów. zgon Leili gwałtownie pogłębiła jego wyobcowanie ze świata, spośród ludzi. Mieszka w klasztorze, lecz nie jest zakonnikiem, nie złożył ślubów i nie stal się członkiem zakonnej społeczności. zgon ukochanej pozbawiła go chęci do życia, jeszcze mocniej skłóciła z ludźmi, ceną za ocalenie wewnętrznej wolności, niezależności była tragiczna samotność.
Mechanizm - Franz Kafka
Józef K. jest człowiekiem rozpaczliwie samotnym, kompletnie wyalienowanym, czuje się obco pośród otaczających go ludzi, społeczności z pozoru mu przychylnej (zauważcie, iż i sam K. nie stwarza nikomu oparcia, nikt nie może liczyć na jego pomoc). Wszechmocny aparat biurokratyczny traktuje go niczym rzecz, lecz i sam K. jest przecież urzędnikiem bankowym, trybem w ogromnej, niemożliwej do zatrzymania machinie biurokracji, nie tylko jej ofiarą. Józef K, samotnie szuka wyjścia z labiryntu wrogiego świata (robi to jednak zbyt późno), na owej trudnej drodze poszukiwania prawdy-prawa staje się coraz bardziej wyalienowany, wykorzeniony, pogrąża w koszmarze, jaki stanowi życie-sąd z łatwością manipulujący ludzkimi marionetkami. Kluczowy bohater Procesu Kafki nie może z nikim znaleźć wspólnego języka (zapewne zbytnio mu zaufał, uwierzył, iż język to doskonały instrument porozumiewania się, w co sam Kafka zawsze wątpił) na płaszczyźnie emocjonalnej i intelektualnej, nie łączy go trwale z innymi ludźmi nawet wspólnota doświadczeń związanych z przeżyciem jakim stał się mechanizm. Kształt jego świata określiło kraj i taka a nie inna, współczesna, urbanistyczna cywilizacja mająca zalety, lecz i dziesiątki wad, ostatecznie okazująca się rzeczywistością wrogą wobec jednostki, regularnie pozbawiającą ją cech generalnie decyzyjnych o człowieczeństwie.
Mistrz i Małgorzata - Michał Bułhakow
Poncjusz Piłat z powieści Bułhakowa jest człowiekiem bardzo samotnym, władcą znienawidzonej prowincji, gdzie nie ma nikogo bliskiego, jedyną istotą, której ufa pozostaje jego wierny pies. W samotności przychodzi mu podejmować najtrudniejsze decyzje, strzec interesów imperium niejednokrotnie wbrew własnym uczuciom, ocenom, męczą go bezustanne wyrzuty sumienia. Piłat jest postacią głęboko tragiczną, niefortunną, samotną w stolicy prowincji, której (wspólnie z mieszkańcami) nienawidzi z całego serca. Piłat z Pontu nawet po zgonu doświadcza wielowiekowej samotności: poprzez dwa tysiące lat na pustynnym wzgórzu, samotnie analizuje wydarzenia z Judei i marzy o spotkaniu z Jezusem. Dopiero Mistrz uwalnia go z tej samotni, zapewnia, iż Jeszua czeka na prokuratora

Czym jest Motyw samotności znaczenie w Motywy w literaturze .